Het Woord bij de Daad

Of: Schrijf eens een Pamflet

 

pamflet-raderwerk.jpg

 

wat vooraf ging

Eind mei 2016 publiceerde ik op facebook een pamflet. Het vertrok vanuit de oproep tot Algemene Staking tot de finish zoals door sommige Centrales van het ABVV werd gesteld. De bedoeling van de acties was en is dus de val van de regering door het lamleggen van de economie.
Ik vertrok vanuit een analyse die begon met de Griekse Tragedie en dus de vaststelling dat ook algemene stakingen, pleinbezettingen, het vormen van nieuwe partijen en coalities, het vormen van een linkse regering met een radicaal – zij het allesbehalve revolutionair – programma, onderhandelen op basis van feiten en analyses met de EU, het organiseren en winnen van een referendum met 62,5% van de stemmen tégen een verderzetting van de besparingspolitiek in dat land alleen maar geleid heeft tot de volledige knieval en de ondertekening van een Derde Memorandum dat de nefaste en contraproductieve besparingspolitiek verderzet.
Ik stelde ook vast dat die bezuinigingspolitiek niet alleen in Griekenland maar ook in Spanje, in Frankrijk en onder meer in ons land bijzonder gelijklopend is. Dat komt het meest tot uitdrukking in de gelijkenis tussen de Franse Loi Travail (ook bekend als de Wet El Khomri) en de Wet Peeters in ons land. Het besparingsbeleid is geen Grieks probleem. Het is evenmin een Frans of Belgisch probleem.
Wat we vaststellen is dat onze regeringen geen beleid voeren in het belang van de eigen bevolking en zelfs niet in naam van de eigen bevolking maar opgelegd door en in naam van de EU. En bovendien door niet verkozen instellingen binnen die EU en op basis van overeenkomsten die geen enkele democratische legitimiteit hebben. Die verdragen zijn bekend: het zogenaamde Stabiliteitspact, het Verdrag van Lissabon en dat van Maastricht liggen aan de basis van het sociaaleconomisch beleid in Europa. Er is dus een democratisch deficit.
Verder stellen we vast dat opeenvolgende oproepen tot sociale actie door vakbonden en het daarop volgend uitdoofscenario, de slagkracht en mobilisatiekracht van de vakbonden maar evengoed de radicalisering die overal voelbaar is, de opkomst van burgerorganisaties die zich los van de structuren organiseren en – zoals Nuit Debout in Frankrijk – aan de basis liggen van een vernieuwde dynamiek, voorlopig zonder gehoor blijven bij de machthebbers.
Integendeel: het lijkt erop dat die machthebbers de besparingspolitiek in een hogere versnelling zetten en lak hebben aan het sociaal overleg, aan het middenveld, aan betogingen, stakingen en andere acties. In Frankrijk passeert men het Parlement omdat men ook daar geen meerderheid heeft en men negeert het feit dat – zoals in ons land en in Griekenland – een grote meerderheid van de bevolking tegen de besparingspolitiek is gekant. En aangezien stakingen, betogingen, de vorming van nieuwe coalities en zelfs progressieve regeringen niet volstaan, stel ik in het pamflet de vraag ‘wat kan je zelf doen’. Ik verwijs daarmee natuurlijk naar de slogan van Solidarity for All: ‘Wat we zelf doen, doen we zelf’, maar ook naar Lenins ‘Wat te doen?’, zij het louter vormelijk. Inhoudelijk, dat is bekend, was de Vladimir zo geen voorstander van spontane, autonome acties.

Ook Lenin vroeg zich af ‘Wat kan jij doen’?
Aan Pamflet N°2 ging logischerwijze een Pamflet N°1 vooraf – zo coherent zijn we wel – dat een bredere basis biedt voor mogelijke acties voor mensen die niet onmiddellijk kunnen staken of (nog) niet gesyndiceerd zijn. Dat is niet zonder relevantie: Pamflet N°1 gaf een veel breder kader waarbinnen de idee van het blokkeren van kruispunten, spoorwegen en snelwegen maar een detail is. Bedoeling was om via een reeks pamfletten elk van de verschillende punten uit te werken. Dat project is tijdelijk opgeschort.

Pamflet N°1

Het juridische luik:

Dat project is tijdelijk opgeschort, want ik word op 24 juni aanstaande verwacht voor de Raadkamer te Brussel. Ik word namelijk beschuldigd van overtreding van art.66, art. 406 en art. 521 van het Strafwetboek die allen dateren van 8 juni 1867. Mij wordt met andere woorden het volgende ten laste gelegd:

Art. 66: “door giften, beloften, bedreigingen, misbruik van gezag of van macht, misdadige kuiperijen of arglistigheden, de misdaad of het wanbedrijf rechtstreeks te hebben uitgelokt”

De misdaden of wanbedrijven waarvan sprake, zijn:

Art. 406: “kwaadwillig het verkeer op de spoorweg, de weg, de binnenwateren of op zee belemmeren door enig voorwerp dat een belemmering voor het verkeer met of voor het gebruik van vervoermiddelen uitmaakt.”

en bovendien ook:

Art. 521″door welk middel ook, gebouwen, bruggen, dijken, straatwegen, spoorwegen, sluizen, magazijnen, werkplaatsen, loodsen, schepen, vaartuigen, vliegtuigen of andere kunstwerken of bouwwerken die aan een ander toebehoren, geheel of ten dele te vernielen.”

Overtreding van artikel 406 wordt bestraft met opsluiting van vijf jaar tot tien jaar en overtreding van artikel 521 met opsluiting van vijf jaar tot tien jaar.
Infrabel heeft deze klacht neergelegd en zichzelf burgerlijke partij gesteld. Op 24 juni eerstkomend zal de Raadkamer dus een beslissing nemen over het verdere verloop van de procedure. Logischerwijze gaan we voor de nietigverklaring van de aanklacht en in tweede instantie de vrijspraak. Misschien ook voor een tegenzet: tergend en roekeloos geding. Ik heb namelijk geen zin om tot 20 jaar veroordeeld te worden omwille van een pamflet. Dat spreekt.

De strategie en details van de verdediging kan ik vandaag nog niet bekend maken. Dat zou namelijk stokken in de wielen kunnen steken. Of eigen ruiten ingooien en zoiets heet onverstandig. Maar de kern bestaat natuurlijk uit het feit dat het pamflet valt onder de vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid zoals gegarandeerd door Art. 19 van onze Grondwet. Maar ook als het pamflet daar niet door gedekt wordt – los van wat het pamflet daar zelf over zegt – dan nog moet Infrabel aantonen dat het pamflet hen rechtstreeks, direct en aanwijsbaar schade heeft berokkend. Dat lijkt onmogelijk, temeer daar de informatie in het pamflet geen geheim is; je vindt ze op wikipedia en ze wordt al langer gebruikt door syndicalisten, ecologisten en activisten die bijvoorbeeld treinen met nucleair afval of Amerikaans wapentuig blokkeren. Verder roept het pamflet nergens op tot het beschadigen van spoorwegen of rollend materieel. Wat wordt uitgelegd is een praktijk die door het personeel van de NMBS en Infrabel zelf wordt toegepast. Ze brengt dus evenmin de veiligheid van personeel of reizigers in gevaar. Tot slot is het belemmeren van het verkeer zoals in art. 406 gestipuleerd niet kwaadwillig waar het politieke en sociale acties betreft. Daarover bestaat nogal wat jurisprudentie. En ook – en vooral -: het pamflet is zowel in zijn opstellingen, inhoud als vorm duidelijk een kunstwerk. Dat ziet iedereen. Of toch bijna. Het kadert veeleer in de Situationistische en Dadaïstische traditie. Er mag dus al eens mee gelachen worden.

Situ aime Dada …
En als er aan het dossier al iets grappigs is, dan het feit dat Infrabel als maatschappelijke zetel gekozen heeft voor het Marcel Broodthaersplein. Het lijkt wel kunst.

 

Marcel Broodthaers

Kunst mijn Kloten

wordt Kunst Collectioneur!
Maar wat minder grappig is, is natuurlijk het financiële luik van het juridische luik van het politieke luik. Een advocaat zei daarover: “het is een poging tot intimidatie”. En iemand anders zei “dat soort pamfletten en teksten ligt vandaag bijzonder gevoelig.” Duh, dat is één van de redenen waarom het geschreven werd …
Maar intimidatie werkt niet zozeer door de dreiging met gevangenisstraf of hoge boetes. Daar hebben we lak aan. Maar voor wie weinig geld heeft, is een juridische procedure al een bedreiging op zich. Want hoeveel sympathie je ook hebt, hoe recht je ook in je schoenen staat, hoe belangrijk ook de principes die je verdedigt, op het einde van het verhaal kost de procedure geld. En aangezien we daar nauwelijks over beschikken, doen we een oproep tot solidariteit. Edoch en evenwel: voor niets gaat de zon op en dus heeft het Ministerie van Agitatie beslist het pamflet op beperkte oplage maar groot formaat te reproduceren. Het pamflet werd op beperkte oplage op A1-formaat (59x84cm) door de Kunstenaar zelf gezeefdrukt en met de hand ingekleurd of -geschilderd (met kleurpotlood, gouache, acryl, wasco of pastel). Elk exemplaar is derhalve uniek. Die gedrukte exemplaren werden genummerd en gesigneerd, ingekaderd en van een Certificaat van Echtheid voorzien zodat niemand nog kan betwisten dat het om Kunst gaat. Al zeker niet als de zeefdrukken verkocht worden aan Collectioneurs zoals u er zelf zonder twijfel één bent. De eerste 50 exemplaren worden verkocht vanaf 50€. Als u vandaag (of morgen, dat mag ook) een bedrag stort van 50€ (of iets meer), bent u eigenaar van een kunstwerk dat niet alleen de pagina’s haalde van de Morgen, het Nieuwsblad, de Gazet Van Antwerpen, het Laatste Nieuws, het Belang van Limburg en de Standaard (die allemaal nog een factuur wegens auteursrechten mogen verwachten) maar ook het 7-uur journaal van VTM en zelfs Turkse en Duitse media. Bovendien toont u met uw aankoop aan dat het om Kunst gaat, u draagt mee de financiële last en u beschermt mee de vrijheid van Meningsuiting en die van de Pers.

De Kunstenaar presenteert zijn Kunstwerk
voorbarig in het Hof van Beroep te Brussel.

Bedenkingen

Er valt over de inhoud en timing van het pamflet – en gelijkaardige publicaties die oproepen tot verzet – natuurlijk een hele boom op te zetten. Dat is niet de bedoeling van deze notitie maar het pamflet leidde (behalve tot het voorspelbare en wat onnozele tumult in de pers en dreigberichten in mijn mailbox) ook tot interessante gedachtegangen en discussies. Onder meer • door Stephen Bouquin op zijn blog: De opstand die zal komen? Kritiek van een ultra-linkse verdwaling. Met verwijzing naar bijvoorbeeld het Comité Invisible en hun pamflet uit 2007 met de profetische titel ‘l’insurrection qui vienten de opvolgerà nos amis’.

Comité Invisible
Waarover verder gediscussieerd werd op zijn facebookpagina:
Maar ook elders gediscussieerd over de vraag of een voorhoede, sabotage en directe actie deel uitmaken van de strijd samen met de idee van een massapartij of -beweging of ze veeleer elkaars tegengestelde zijn. Sluit – met andere woorden – de noodzaak van de opbouw van een massapartij en massa-organisatie (in zoverre die nog mogelijk en noodzakelijk is) individuele of autonome directe actie uit, liggen ze in elkaars verlengde of versterken ze elkaar?
Die discussie startte met een verwijzing naar The Road to Power van Kautsky en als antwoord daarop het mij al even onbekende Adieu au Prolétariat van André Gorz.

Farewell to the Working Class en The Road to Power.
We hebben hieruit alvast één ding geleerd: we moeten nog veel boeken lezen. En misschien hebben we daar tijd voor in de gevangenis. Maar toch liever op onze transat in de goed onderhouden tuin, met uw welnemen. Vandaar de bede: draag bij aan de verdediging en koopt uzelf een waar Kunstwerk dat zijn mérites al bewezen heeft en alleen maar in waarde kan stijgen. Speculeert mee op de Kunstmarkt!

WACHT NIET TOT MORGEN!
Wordt vandaag nog Kunst Collectioneur
Stort uw kommer op de Heer en slechts 50€ (of meer) op rekeningnummer BE51 0003 7199 1562

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s