Een beetje aangeslagen

geschreven op 21 dec. 2016

aanslag bologna

De identiteitspapieren van de Tunesiër, die na meer dan 24 uur werden gevonden onder de zetel van de chauffeur van de vrachtwagen die in Berlijn op de kuierende mensenmassa inreed, doen nogal wat vragen rijzen.

Islamistische terroristen worden verzocht zich bij het plegen van een aanslag te voorzien van de gepaste identiteitsbewijzen.
Het is niet de eerste keer dat een paspoort of identiteitspapieren erg gelegen opduiken op plaatsen waar een aanslag werd gepleegd. Zoals aan de voet van het WTC op 11 september 2001 of de plaats van de aanslag in Parijs vorig jaar. Dergelijke documenten worden dan erg voorbarig gebruikt om een schuldige aan te duiden die wonderwel past in de huidige atmosfeer waarbij migratie en vluchtelingen de oorzaak van al onze problemen zijn en niet – ik zeg maar wat – de bankencrisis, de overproductie, de westerse oorlogsindustrie en -praktijk, onze afhankelijkheid en het gebruik van fossiele brandstoffen en daardoor de oliesector, de antidemocratische structuren van supranationale organisaties, de draaideurpolitiek tussen politiek, zakenwereld en journalistiek of de neoliberale deconstructie van ons sociaaleconomisch en politiek model. Mogelijk zijn niet alle gevallen gelijk en is het paspoort soms wel van de dader, soms niet. Maar paspoorten worden verhandeld, nagemaakt, misbruikt en de persoon die de papieren bezit, is niet noodzakelijk de rechtmatige eigenaar. Een gevonden paspoort kan ook toebehoren aan een slachtoffer dat men omwille van zijn afkomst meteen bij de verdachten rekent, zoals het geval was bij de Egyptenaar bij de aanslag in Parijs.

Een gevonden paspoort zegt dus niet zoveel. Het zegt eigenlijk maar één ding: iemand had het bij en heeft het daar achtergelaten. En daar zit altijd een bedoeling achter: een paspoort meenemen, dient alleen maar ter identificatie. Het heeft geen enkel ander nut.

Wie in Polen een vrachtwagen steelt, zal zijn identiteitskaart niet gebruiken om de grens over te steken; hij zit in een gestolen vrachtwagen. Wie dat in Duitsland doet, heeft geen identiteitspapieren meer nodig. En wie actie voert waarbij arrestatie mogelijk is, krijgt van professionelen het advies geen identiteitskaart mee te nemen. Dat is al lang zo: het is niet de bedoeling het werk van politiediensten te vergemakkelijken, integendeel.
Hypothesen
Het werpt dus vragen op die allerlei hypotheses voeden. Zoals de hypothese dat de identiteitspapieren niet de dader toebehoren en dus niets zeggen over de dader maar deel uitmaken van de gewapende propaganda. Want terrorisme is een daad van gewapende propaganda en daar behoort niet alleen de aanslag zelf toe, maar ook de kadering, de uitleg, de opeising, het aanduiden van een schuldige. De meest erge hypothese denkbaar, is die van een georganiseerde groep mensen die niet afkomstig zijn uit Tunesië, uit Pakistan, uit Marokko, Syrië of Turkije maar die van eigen bodem zijn. Een geheime groep dus met een specifieke agenda, met omkadering, met toegang tot het nodige materiaal en met backing van opdrachtgevers die geheim blijven en met een uitgebreid actieplan dat specifieke tactische en strategische doelen heeft.

Wat de aanslagen gemeen hebben, is dat ze vooroordelen tegen moslims, migranten en vluchtelingen versterken. Ze dienen dus een rechtse agenda. Dat kan die van extremistische islamisten zijn, maar ook die van een groep nazi’s. Of stoottroepen van de gevestigde orde.

Beeld je in: de gevestigde orde stelt vast dat hun sociaaleconomisch project in gevaar is omwille van eigen, inherente tegenstellingen. Bovendien stellen ze bij een groot deel van de bevolking een groeiend bewustzijn vast waarbij die de status quo bevragen en op zoek zijn naar radicale politieke, sociale en economisch veranderingen. Steeds grotere groepen van de bevolking verzetten zich steeds feller tegen de besparingspolitiek, de afbouw van rechten en vrijheden, het ondergraven van de sociale zekerheid, de oplopende bewapeningswedloop, de zich als miltvuur verspreidende oorlogen, de antidemocratische besluitvorming. Mensen zoeken vormen van solidariteit en zetten zich af tegen de almacht van de staat en de kapitalistische economie. Mensen vinden ook nieuwe manieren van communicatie die niet onder controle van de overheid staan; vroeger illegale kranten of tijdschriften, muurkranten en vandaag het internet. Geheime groepen die precies daarvoor zijn opgezet, komen in actie. Ze zoeken bliksemafleiders, c.q. vluchtelingen, migranten en moslims. Ze wakkeren haat aan en nationalisme, zaaien paniek en zorgen ervoor dat de solidariteit omslaat in angst, in achterdocht, in individualisme. Ze zorgen ervoor dat wantrouwen groeit, dat de meest hatelijke, achterlijke en obscurantistische emoties fel oplaaien en creëren vijandbeelden die niets met de reële problemen te maken hebben maar inspelen op lage, bijna dierlijke, xenofobe angsten en reflexen. Ze doen dat door terreur te zaaien. Natuurlijk niet op de politieke of economische leiders van het land, op belangrijke instellingen, infrastructuur of de flux die het kapitalisme gaande houdt. Integendeel: ze richten zich expliciet op onschuldige burgers die zich met dat soort zaken niet bezig houden, op plekken waar die mensen afleiding zoeken, waar entertainment is, waar ze kunnen ontsnappen aan de gruwel die hen omringt. Of ze gooien bommen, schieten de laders van hun machinegeweren leeg en richten slachtingen aan waar doodnormale burgers gedwongen samenkomen, zoals op het openbaar vervoer of luchthavens.

Daarmee raken ze niets essentieels in de machinerie van het kapitalisme. Dat leggen ze zelfs geen strobreed in de weg. Ze raken de burgers in hun hart waar ze angst inboezemen. Ze werken op de emoties en dus letterlijk op onze zenuwen. Niet uit onmacht maar als keuze; het zijn de doelwitten die ze keer op keer kiezen.

Doel daarbij is geenszins een vitale dienst zoals het beleid, politici, de flow van goederen en diensten, de bewapeningstransporten, de winsten of beleggingen te raken van zij die die dingen bezitten en beheren. De bedoeling is mensen te raken. En bij voorkeur slachtoffers waarmee we ons allemaal kunnen identificeren omdat het onze vrienden en familieleden zouden kunnen zijn. Of wijzelf. Door het zaaien van dergelijke terreur gedragen mensen zich veeleer emotioneel en minder rationeel. Sommigen roepen politici op tot stringente maatregelen, zonder zich ervan bewust te zijn dat die vanzelf en hoofdzakelijk onze eigen rechten en vrijheden inperken. Ze smeken om sterke leider met een grote bek die het ‘allemaal durft benoemen’ en het ‘eens allemaal zal oplossen, zie!’. Of ze verzoeken de NATO om bombardementen hier of ginder, die niet groot genoeg kunnen zijn. Sommigen schrijven vlakaf ‘nuke’em’ zonder te specifiëren wie of wat.

Een dergelijke dynamiek leidt automatisch tot het ondergraven van wat rest van onze democratie. Het leidt onoverkomelijk tot het sturen van nieuws en informatie, tot censuur en propaganda. En het leidt op termijn ook tot oorlog. Hier of elders.

Die dynamiek is geen ongeluk: hij wordt bewust in gang gezet, er zit een plan achter, de acties zijn tactische zetten in een uitgekiende strategie die alleen maar gericht is op het behoud van de essentiële status quo, met name de huidige verdeling van de welvaart waarbij een kleine elite zich zowat alles toe-eigent en daarbij lachend toekijkt hoe de rest zich in de ellende stort.

Grotesk maar realiteit

Het klinkt grotesk, maar wat ik beschrijf is geen inbeelding of fantasie; het is namelijk de realiteit zoals die zich in Europa tussen 1949 en zeker tot 1990 maar mogelijk ook daarna nog afspeelde. Ik beschrijf de strategie, het doel en de praktijken van het Gladio netwerk dat door de NATO werd opgericht. Gladio (eigenlijk de naam voor de Italiaanse afdeling) was een geheel van illegale en geheime netwerken van mensen die werden opgeleid en aangestuurd door de NATO in samenspraak met ministers van Defensie om ervoor te zorgen dat het kapitalisme en de burgerlijke democratie stevig in het zadel bleven. Officieel was het een stay-behind leger dat guerrilla-activiteiten zou moeten ontplooien na een eventuele Sovjet-inval. In de praktijk ontplooide het guerrilla-activiteiten tegen de invloed die de Sovjet-Unie en het communisme in Europa hadden. Landen waarvan officieel geweten is dat het netwerk actief was, waren België, Denemarken, Frankrijk, Duitsland, Griekenland, Italië, Nederland, Noorwegen, Portugal, Turkije, Oostenrijk, Finland, Spanje, Zweden en Zwitserland.
Het netwerk kwam aan het licht in Italië waar het ook het meest actief was, vooral in de zogenaamde ‘Anni di piombo‘ (jaren van lood), de jaren zestig tot tachtig, die zo werden genoemd omwille van de talloze aanslagen en terreuracties. Het waren de jaren van de ‘strategia della tensione’, de strategie van de spanning waarbij ‘Western governments during the Cold War used tactics that aimed to divide, manipulate, and control public opinion using fear, propaganda, disinformation, psychological warfare, agents provocateurs, and false flag terrorist actions in order to achieve their strategic aims.’ Een groot deel van die acties werd toegeschreven aan linkse revolutionairen (vooral Brigate Rosso) maar werden in realiteit uitgevoerd door neonazi’s in opdracht van het netwerk en dus met medeweten van hooggeplaatste politici en militairen. De bekendste aanslag was die op het station van Bologna in 1980 waarbij 85 mensen werden gedood en meer dan 200 gewond. Ook die aanslag werd aan links toegeschreven, maar was het werk van Gladio met betrokkenheid van fascisten en de Propaganda Due Loge. Het onderzoek naar de schuldigen werd vakkundig gesaboteerd. Op wikipedia vind je een lijstje van valse sporen, sabotage van het onderzoek en bewust verkeerde informatie. Zo werden er onder meer valse documenten gefabriceerd die aan zogenaamde verdachten werden toegeschreven. De aanslag werd ook opgeëist door een radicale organisatie, maar dat telefoontje bleek later afkomstig van de SISMI, de Italiaanse Militaire Geheime Dienst. Nadien werden de Arabieren beschuldigd, met name Al Fatah en de PFLP en nadien ook de Russische geheime dienst KGB. Wat ons land betreft werd Gladio in verband gebracht met Westland New Post waarvan sommige leden voor de NATO werkten en waarvan tijdens het onderzoek bleek dat ‘the police found confidential NATO documents. Barbier told the police they were not his, but the possession of another WNP member, Michel Libert. Michel Libert worked at the NATO Transmission Centre in Evere’. en de aanslagen van de Bende van Nijvel.

Conclusie

De praktijk en de achterliggende idee om een geheim militair en politiek netwerk te creëren en onderhouden dat aanslagen pleegt, is geen fantasie. Westerse landen hebben dat bijna vijf decennia lang gedaan. Mogelijk langer, al werd het in België in 1991 officieel onder de bevoegdheid van de Federale overheid gebracht. Maar dat is geen garantie voor het verdwijnen ervan, zoals het dat in geen enkel land is.

Het doel was de publieke opinie angst inboezemen, en in functie daarvan organiseerden belangrijke politieke en militaire verantwoordelijken terreuraanslagen tegen de bevolking met als tactisch doel zoveel mogelijk onschuldige slachtoffers te maken. De strategie was het inboezemen van angst, het scheppen van een klimaat van terreurdreiging waarbij rechten en vrijheden werden ingeperkt. Bovendien wilde men de schuld leggen bij mensen en organisaties die zich zeer specifiek verzetten tegen het gevoerde beleid, die zich baseerden op solidariteit en die de status quo en het politieke en economische systeem bestreden. Het fabriceren van valse documenten, het achterlaten van valse sporen, het plegen van valse opeisingen, het aan de media doorspelen van namen van zogenaamde verdachten, het targeten van doelgroepen, het gebruik van patsy’s (goedgelovige zondebokken die onder valse voorwendsels voor een deel meegaan in de voorbereidingen) en het opjutten van de bevolking tegen de zondebokken, zijn allemaal beproefde en bewezen middelen die het NATO-netwerk met medeweten van Europese politieke en militaire topfiguren hebben toegepast.

Stellen dat het mogelijk is dat de huidige golf van aanslagen, de terreur die ons allemaal angst inboezemt, de manier waarop erover gecommuniceerd wordt, het misbruik dat ervan gemaakt wordt om racisme en nationalisme aan te zwengelen en onze rechten en vrijheden in te perken, het werk kan zijn van geheime groepen in functie van grote economische en politieke belangen en dus niets te maken heeft met de ogenschijnlijke beweegredenen, is dus geen wacko samenzweringstheorie.

Het is een les uit het niet zo verre verleden.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s