Kwartetten in de Antwerpse politiek

Geschreven op 5 mei 2017

burgeropstaand

Ik ben natuurlijk geen meester-strateeg, dat is algemeen bekend. Ik struin doorgaans met mijn zware en besmeurde bottinnen door de porseleinkast die politiek, samenwerking en coalities zijn. Maar als ik dit artikel in De Standaard over het ‘kwartet van Groen en SP.a’ en zonder PVDA lees, heb ik toch enkele bedenkingen:

– ik lees in dit artikel niets over een programma of hoe dat tot stand moet komen. Men wil ‘de sjerp van BDW inpikken’ maar men zegt niet op basis van welke eisen, welk programma, welk project. Het gaat om macht, zonder te specifiëren wat er met die macht moet gedaan worden. Nochtans lijkt het omgekeerde me logischer: een programma opstellen met partners en pas veel later de vraag stellen wie dat gaat uitvoeren. En dat ook en vooral op die manier communiceren.
We hebben in Antwerpen een zeer breed draagvlak voor een heel ander beleid: van Ringland over Ademloos en Hart boven Hard via de zorgsector, de culturele sector, de vakbonden. Maar evengoed de gebruikers van het openbaar vervoer, fietsers en automobilisten. We hebben mopperende winkeliers en kleinhandelaars, jongeren die verloren lopen, mensen met een uitkering en iedereen die zijn factuur voor basisdiensten ziet stijgen, die wacht op een sociale woning, die afhangt van de zorgsector, die problemen ondervindt met kinderopvang of het onderwijs of die van het kastje naar de muur wordt gestuurd. En natuurlijk iedereen die de zowat smerigste lucht van het Westelijk halfrond inademt.
Men zou op basis van die bekommernissen en met het al geleverde werk van groepen als Ademloos, Ringland, de vakbonden en vooral de (geconcretiseerde) Hartenwensen van Hart boven Hard een staalhard programma kunnen voorleggen dat een meerderheid van de Antwerpenaars kan bekoren omdat het in hun belang is. Die Antwerpenaars zijn misschien niet geneigd om SP.a en Groen te stemmen (who can blame them?) maar wel voor een concreet programma dat antwoorden biedt op de vragen en problemen waar ze mee zitten en dat hen een realistisch beeld van een ander Antwerpen voorhoudt waaraan ze kunnen meewerken.
– Brinckman schrijft ‘Voor de communistische PVDA is er in deze constellatie geen plaats. Zowel ideologische als strategische redenen worden aangehaald. SP.A noch Groen voelen zich verwant met het communisme van de PVDA, dat uitgaat van een genationaliseerde economie. De twee partijen houden het bij een gecorrigeerde markteconomie.’
Het gaat nochtans over lokale politiek. Denken ze bij SP.a en Groen dat de PVDA de Grand Bazar gaat nationaliseren? Willen zij zelf misschien de Vogelenmarkt corrigeren? Vrezen ze dat de PVDA Sovjets zal oprichten in de haven om die stapsgewijs te veroveren? Vermoedt men dat de PVDA de diamantsector en alle bijhorende gronden rond het Centraal Station zal socialiseren (wat overigens geen slecht idee zou zijn)?
Gemeentepolitiek gaat niet over macro-economie en een socialistische versus markteconomie. Het gaat om kleinschalige ingrepen die gebonden zijn en beperkt worden door de wettelijke en economische wetmatigheden van Vlaanderen, België en vooral Europa. Een dergelijke argumentatie slaat dus nergens op. Temeer daar de PVDA zich niet doctrinair maar erg pragmatisch opstelt en in het district Borgerhout (helaas) niet bezig is met de onteigening van fabrieken, gronden en huizen, maar met concrete jongerenwerking, de heraanleg van pleintjes en de verkeersveiligheid.
‘SP.A en Groen [zijn] uit op de stemmen in het centrum’, schrijft Brinckman nog. En ‘daarbij kijken ze onder meer naar Beweging.net (het vroegere ACW), dat verweesd binnen de CD&V achterblijft nadat die partij de commercialisering van de zorg in de stad verdedigde. Een associatie met de PVDA maakt zo’n operatie onmogelijk.’
Nochtans is de tendering of vermarkting van de zorgsector in Antwerpen precies het enige voorbeeld waarbij privatiseren volgens ‘gecorrigeerde’ markteconomie en gemeenschappelijk houden (en dus ‘nationaliseren’) concreet tegenover elkaar staan als opties.
Wie op het gebied van de sociale sector tegen de privatisering is, is dus voor het socialiseren of behoud van de sector in publieke handen en tegen het overgeven ervan aan de privésector. Wie zich daartegen verzet – zoals ook beweging.net – vind dus veel meer een logische partner bij PVDA dan bij SP.a en Groen die daar niet eens principieel tegen zijn. Het is ook geen geheim dat er binnen het ACV nogal wat aanhangers en délégués lid zijn van PVDA.
Die tegenstelling is dus kunstmatig en fout.
Dat mensen die sinds generaties op de christendemocraten stemmen niet van de ene dag op de andere overstag zullen gaan om zich aan te sluiten bij een ‘communistische revolutionaire’ partij, zal wel waar zijn, maar ook hier geldt dat een gedegen programma dat de bekommernissen van die mensen naar voor schuift – in plaats van partijen en figuren – meer kans op slagen heeft dan kuiperijen – Dat SP.a en Groen ‘niet goed in [zien] op welke manier een enkele tegenkandidaat De Wever met succes kan bedreigen,’ is terecht. En dat heeft minder met politiek te maken, maar vooral met communicatie en strategie.
Het gaat daarbij niet louter over het beleid van de huidige coalitie, maar ook over de mediakracht van BDW als individu. SP.a en Groen hebben gelijk als ze stellen dat ze geen van beiden een figuur naar voor kunnen schuiven die evenveel gewicht in de schaal kan werpen. Ik zie Tom Meeuws geen maagring plaatsen en veertig kilo afvallen, een marathon lopen en ijsberen in Deurne. Ik zie ook Yasmine Kherbache, Meyrem Almaci of Wouter Van Besien niet in de Slimste Mens gloriëren of in Gazet van Antwerpen uitleggen hoeveel koppen koffie ze op een werkdag verzetten. En ik zie (hopelijk) geen van hen openlijk in de media zitten snotteren omdat ze niet in staat zijn geweest met hun ouders op een normale, gezonde manier te communiceren voor die stierven.
Ze hebben de media niet op dezelfde manier mee en beschikken niet over dezelfde knowhow of middelen als de N-VA om die strijd aan te gaan en de bevolking te manipuleren zoals een Trump of Farage of Wilders en dus BDW dat wel kunnen. Het lijkt me dus niet verstandig om op dat speelveld de strijd aan te gaan. Het tegendeel is waar: als BDW zich verder profileert als de Keizer Gladianus van Antwerpen, doen ze er goed aan te hameren op de inhoud en niet op de personencultus. Ze doen er verstandig aan het sterkste punt van de N-VA om te zetten in een kwetsbaar element en van hun eigen zwakste element een sterkte te maken. Hoewel ‘leiders’ geneigd zijn aan aanhang te winnen naarmate ze meer macht verzamelen en meer exposure krijgen, wordt het publiek die focus op het individu ook letterlijk beu. Het idee van ‘verandering’ is niet toevallig de sterkste slogan van de N-VA. Die idee kan best gekaapt worden. Maar dan concreet: welke verandering en hoe gaan we dat doen.
Conclusie: de strategie van SP.a en Groen zoals uiteengezet in dit artikel, lijkt me een zwaktebod dat een totaal gebrek aan durf, inzicht en principes tentoon spreidt. Als dit de teneur is en blijft, zitten we opnieuw zes jaar met een coalitie rond BDW en N-VA opgescheept. In dat geval hebben we in Antwerpen meer baat bij een principiële, linkse oppositie van de PVDA dan halfwassen pogingen om tot een centrumcoalitie te komen waarvan ik niet eens begrijp waarom men die ‘links’ zou noemen.
Bart De Wever likes this

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s